Teen series czyli życie w szkolnej dżungli

Serial telewizyjny jest formą kształtującą się od samych narodzin tego medium. Różne gatunki powstawały bazując tematycznie na swoich filmowych pierwowzorach i czerpiąc z nich inspiracje. Specyfika nowego formatu wymagała jednak wprowadzania modyfikacji i odstępstw, co prowadziło do powstawania znaczących różnic między gatunkami telewizyjnymi i kinowymi. Wiele z nich spowodowanych było działaniami podejmowanymi przez odbiorców z grup docelowych, dla których określone seriale były tworzone. Inne wynikały ze specyfiki samej telewizji opierającej się w znacznej mierze na wymaganiach rynku producentów i konsumentów.

Wśród powstałych gatunków wyróżnić można dziś ogromną liczbę pozycji. Od klasycznych soap oper, poprzez Western, serial kryminalny, szpitalny czy science fiction, aż po powstające coraz liczniej hybrydy. Wszystkie odmiany seriali powstawały w odpowiedzi na sytuację rynku. O procesach wpływających na ich obecne kształty pisali między innymi Ang i Morley, Fiske czy Stanley Fish. Wszyscy wymienieni wskazywali na fakt istnienia tylu odczytań tekstu ilu jest odbiorców oraz na zjawisko czerpania przyjemności z bardzo różnych odczytań tego samego tekstu. To jak widz rozumie przekaz zależy bowiem od tego w jakiej kulturze dorasta, z jakiej klasy społecznej się wywodzi, w jakim państwie mieszka oraz wielu, wielu innych czynników.

Pleasures beetween text and readers a konserwatyzm teen series:

Pomimo powiązania z muzyką rozrywkową, rock’n’rollową (np. The Monkees), która na początku kojarzona była z wywrotowością i kontrkulturą, teen series, w odmianie sitcomu zarówno jak i dramy, ma betonowo konserwatywny przekaz (porusza temat wartości rodzinnych, socjalizacji, wykluczenia, problemów społecznych – jakkolwiek drastyczne i nierealnie hiperbolizowane by nie były zaś zawsze pomimo wielu gigantycznych przeciwności status quo pod koniec odcinka musiało być przywrócone zaś wartości takie jak rodzina, tradycja utwierdzane). Konserwatywność i schematyczność fabuły idealnie wręcz nadawała się do wykorzystania jej przez fanów i wykrzywienia na wszystkie sposoby przez co paradoksalnie tekst z założenia naładowany konserwatyzmem mógł stać się drogą ucieczki odbiorców od kontroli społecznej. Jak wspominał Fiske, najważniejsza stała się praktyka odbiorcza, negocjacja znaczeń zawartych w oryginalnym tekście serialu. Seria niefortunnych zdarzeń i problemów, z którymi spotykają się bohaterowie teen series w pewnym momencie okazała się tak nieprawdopodobna, że aż sama w sobie śmieszna przez co fabuła kompromitowała zawarty w niej konserwatyzm. Postmodernistyczne podejście odbiorcze i intertekstualność trzeciorzędową idealnie ukazuje fanowski klip łączący sekwencje z Buffy the Vampire Slayer (1997-2003) z tekstem piosenki o klasycznym, legendarnym, długowiecznym, melodramatycznym i umoralniającym teen series czyli Degrassi Junior High (1987-1991):

Bezlitośnie parodystyczny tekst piosenki został napisany przez Neila Cicierega pod pseudonimem Lemon Demon. Neil zajmuje się fanowską i komediową twórczością od kiedy miał 14 lat, oczywiście dziś jest youtuberem i komikiem. Piosenka to szczyt góry lodowej tematu teen series ale syntezuje i ucieleśnia dwie najważniejsze cechy tego gatunku: potencjał autoironiczny i dużą dozę nostalgii.

 

Ciekawym przykładem gatunku telewizyjnego jest teen series albo inaczej teen drama czyli jak sama nazwa wskazuje tekst przeznaczony dla nastolatków. Interesujące, że jest to jeden z tych gatunków, które zaczęły tworzyć się dopiero pod koniec lat pięćdziesiątych, jak gdyby przemysł telewizyjny nie widział wcześniej tak dużej i ważnej grupy odbiorców. Początkowo wątki dotyczące problemów nastolatków były elementem oper mydlanych, seriali obyczajowych oraz sitcomów przeznaczonych dla starszej widowni. Z czasem wątki te zajmowały coraz miejsca w fabułach, aż do stania się autonomicznym wątkiem przewodnim nowego gatunku. Znaczący w rozwoju teen drama jest serial pod tytułem Saved by the Bell (NBC, 1989 – 1993), w którym Fakt, że odpowiedź na potrzeby tak szerokiej rzeszy młodych ludzi nastąpił stosunkowo późno nie wpłynął negatywnie na jego dalsze losy. Wręcz przeciwnie. Po pojawieniu się tytułów takich jak Oh boy! czy Six-Five Special (koniec lat pięćdziesiątych) nastąpił szybki wysyp kolejnych produkcji dla uczniów high school. Przyglądając się nawet pobieżnie pojawiającym się tytułom można być zaskoczonym ilością pozycji w każdej kolejnej dekadzie. Prawdziwy rozkwit omawianego gatunku rozpoczął się w końcu lat osiemdziesiątych i trwa aż do dziś. Listę przykładowych propozycji telewizyjnych teen series zobaczyć można tutaj. Warto zwrócić uwagę na fakt, że są to najpopularniejsze tytuły od lat dziewięćdziesiątych, rzeczywista lista pozycji może być więc znacznie dłuższa.

Informacje dotyczące teen series, zarówno pochodzenia jak i rozwoju gatunku, w formie prezentacji. Specjalnie dla wzrokowców.

 

Drama, pop ‘n’ sitcom czyli rozwój teen series:

U początków teen series leżą trzy elementy: muzyka popularna, sitcom oraz melodramat/soap opera, które nadal żywo działają w obrębie coraz nowszych seriali.

1) Pop:

Można uznać, że teen series miało swoją genezę w latach 50., w heroicznej erze telewizji ale co ważniejsze u początków muzyki rozrywkowej w formie, którą mniej więcej znamy dzisiaj. Ten wybuch muzyki popularnej był związany oczywiście z Elvisem Presley’em, który znormatywizował i przekazał afroamerykańską muzykę w postaci strawnej dla przeciętnej rodziny z amerykańskiej klasy średniej. A konkretnie do młodzieży z tego kręgu. Od tej pory rynek komercyjny zdał sobie sprawę z potencjału konsumpcyjnego jaki tkwi w nastolatkach. Po drugiej stronie Oceanu zaczęli działalność Beatlesi, którzy do popowego ładunku dodali składnik już na zawsze związany z teen series czyli autoironię. W swoim genialnym Hard Day’s Night ustanowili pewną konwencjonalną fabułę, która bazowała na autoodniesieniach (self-referencing), przemieszaniu fikcji i prawdy. Z tego punktu jak na razie daleko do ustanowienia teen series jako gatunku lecz do schematu Hard Day’s Night nawiązywał m.in. serial The Monkees (1966-1968), który łączył fabułę serialu z występami zespołu (które wyglądały jak występy w studiu telewizyjnym podczas np. talk show, bardziej niż jak koherentny element fabuły).

Ten zespół, importowany do USA z Wielkiej Brytanii, brał poprzez to udział w zupełnych początkach tworzenia idei teledysku oraz ogólnie programu muzycznego.Rozwój formuły i praktyki odbiorczej świetnie pokazują takie filmy jak np. Dziewczyny chcą się bawić (1985) czy Hairspray  (1988). Co ciekawe, oba z lat 80. co staje się dowodem na nostalgiczny wymiar teen series:

Programy skierowane do nastolatków były emitowane zwyczajowo po szkole (do czego nawiązuje nawet słynny After School Special, o którym wspomnę więcej później), ich oglądanie stało się pewnym rytuałem zaś uczestnicy programu przedstawieni zostawali archetypicznie, co umożliwiało nastoletniemu widzowi wybranie swojego alter ego (jakby herosa) i silną identyfikację. Na bazie identyfikacji program też zaskarbiał sobie  przywiązanie i budował wspólnotę odbiorczą – poprzez powtarzalność, rytualność (czas cykliczny, emisja zawsze o tej samej porze) oglądanie danego teen series mogło się stać ważnym doświadczeniem pokoleniowym.

Program oczywiście spowodował “Monkee Manie” wśród amerykańskiej młodzieży, której nostalgiczny nawrót spowodowany był powtórką serialu w latach 80. na stacji MTV. W ten sposób wyspecjalizowany już program telewizyjny patrzył na swoje początki, zaczęto znów organizować fanowskie konwenty, a na samym MTV zadomowiły się okazjonalne teen series, które teraz kontynuowane są przez takie produkcje jak wznowiony Beavis i Butt-head – teen cartoon series, gdzie sekwencje fabularne (historie ze szkoły, sytuacje codzienne) przeplatały się z teledyskami, tylko opatrzonymi ujmującym komentarzem głównych bohaterów. Warto zwrócić uwagę na dość dziwny pierwotny czas emisji The Monkees – poniedziałki od 7:30 do 8:00. Właśnie o takich porach w niektórych komercyjnych telewizjach (np. Polsat) kiedyś emitowano teledyskowe “listy przebojów”. Z drugiej strony poranek mógłby być też podporządkowany nastoletnim widzom, których odbiór telewizji podzielony był na czas przed i po szkole (np. emisja Boston Public na Polsacie o codziennie 7:00 na początku lat 2000). Ponadto m.in. The Monkees ustanowili muzykę jako ważny element warunkujący popularność serialu. Ścieżka dźwiękowa była równie ważna niż sam serial, pod względem komercyjnym i fanowskim. Compilation score i serial działają na zasadzie synergii, wzajemnie się promując zaś w muzyka oczywiście pozostaje ważnym elementem reprezentującym tożsamość odbiorcy, zwłaszcza nastolatka. Tutaj pojawia się temat rzeka, czyli muzyka do openingów seriali dla nastolatków, które bardzo często stają się bardziej znane niż sam serial:

 

2) Sitcom:

Oprócz muzyki formuła The Monkees połączyła teen series z sitcomem, koncentrującym się na relacjach rodzinnych i dorastaniu. Teen sitcom można uznać za podgatunek teen series, który spopularyzował się w latach 80. m.in. za sprawą Saved by the Bell. Najwcześniejszy przodek wywodził się z programu radiowego czyli sitcom Meet Corliss Archer z 1954 roku, który opowiadał o przeciętnej nastoletniej dziewczynie. Jednak pierwszym teen serie z perspektywy chłopaka był The Many Loves of Dobie Gillis (1959-1963), przedstawiający głównego bohatera i jego przyjaciół w liceum, w wojsku i wreszcie na studiach. Przełom w rozwoju teen sitcom i teen drama nastąpił wraz z zabójstwem JFK oraz wojną w Wietnamie – obraz uroków życia białej klasy średniej z przedmieść nie pasował już do drastycznie zmieniającej się rzeczywistości. Formuła została poddana weryfikacji i jej renesans nastąpił pod koniec lat 80. i w latach 90., które teraz postrzegane są jako złoty okres teen sitcoms:

Wtedy do teen sitcoms genialnie wkroczył motyw afroamerykański, tradycyjnie pomijany w klasycznej formule z lat 50. Takie produkcje jak Moesha z piosenkarką Brandy czy Fresh Prince of Bel Air z Willem Smithem wprowadziły nową tematykę (np. problemy społeczne takie jak terror gangów ulicznych – więcej o nowej tematyce w podpunkcie 3) drama), często odwoływały się do wydarzeń z lat 60. (polityka antyrasistowska JFK, zabójstwo Martina Luthera Kinga i Malcolma X) i parodiowały konwencje fabularne teen sitcomów lat 50. Poza tym w latach 80. i 90. zaczęły pojawiać się seriale, które łączyły obsadę o różnorodnym pochodzeniu etnicznym:

          

Początek lat 90. pokazuje najlepiej jak gatunek zaczyna negocjować system hierarchii i relacji władzy, w który jest wpisany, zaczyna rozpychać jego granice, łącząc ze sobą dwa niby odrębne kręgi społeczne. Niestety nadal reprezentacje grup etnicznych przenikały się w małym stopniu, istniały po prostu równolegle lecz nie dochodziło w nich do kontaktu: przykładem takich paralelnych, odrębnych światów serialowych uwarunkowanych przez kolor skóry jest  Jak dwie krople czekolady (1994-1999) oraz Jak dwie krople wody (2000-2001) <brawa dla polskiego tłumacza-.->. Obsada obu seriali zbudowana jest na zasadzie przeciwwagi, przedstawiając jakby dwa alternatywne uniwersum.

   

 

O teen sitcom oparły się też amerykańska stacja Nickleodeon i brytyjska Trouble TV. Dziś gatunek ten na dobre zagościł w MTV razem z takimi serialami jak Awkward, Underemployed czy wspomniany wcześniej Beavis i Butt-head i jego spin-off Daria. Zaś stacją, która specjalizuje się od dawna w teen sitcom jest oczywiście Disney Channel i młodszy Disney X D (z założenia przeznaczony bardziej dla chłopców), które od ponad 20 lat wyszukują dziecięcych gwiazd, które przejdą przez wiek dorastania razem z kreowaną przez siebie postacią. Wyrazistą osobowością pozostaje nadal Hannah Montana/Miley Cyrus. W przypadku bohaterów sitcomów Disney Channel mamy do czynienia z intertekstualnością horyzontalną i zatarciem granicy pomiędzy postacią i aktorką. Tą transgresyjność można idealnie wykorzystać czego dowodem była zeszłoroczna zmiana wizerunku nie tylko Cyrus ale m.in. Seleny Gomez i Vanessy Hudgens za sprawą Spring Breakers (2013). Sitcomy Disney Channel, tak jak w latach 60. nastoletnie programy taneczno-muzyczne, stały się ważną częścią doświadczenia pokoleniowego dzisiejszych licealistów, niezależnie od płci. Wyczerpujący i świetny tekst o disneyowskich sitcomach, napisany z perspektywy 18-letniego chłopaka (spongey444) , zalicza teen sitcoms do kategorii guilty pleasures co potwierdza walor nostalgiczny i autoironiczny podejścia odbiorczego:

comments

comments1

Ciekawą grupą są teen sitcomy, które już z założenia miały być nostalgiczne. Najlepszym przykładem będą Różowe lata 70., które są syntezą  lat 70. obecną w popularnej wyobraźni, stereotypem który aż prosi się o parodie. Tak więc serial opowiada historie paczki przyjaciół, tylko w odróżnieniu od innych teen series Różowe lata 70. praktycznie usunęły “sceny szkolne” z fabuły zaś skupiły się na czasie wolnym nastolatków czyli paleniu różnych rzeczy w piwnicy, snuciu teorii spiskowych, siedzeniu przed telewizorem, jeżdżeniu do kina drive-in, wspinaniu na wieże wodną i ogólnym nudzeniu się. Obraz lat 70. to powolne wypalanie się żaru rewolucji końca lat 60., zniechęcenie, rozczarowanie i ogólna stagnacja. Genialnie napisane dialogi prowadzą akcję do przodu, wplatając w fabułę uczucie zagubienia zawsze towarzyszące dorastaniu.

 

 3) Drama:

Burzliwe wydarzenia lat 60. zmieniły tematykę teen series, wartości rodzinne zostały zachwiane poprzez wojnę w Wietnamie, rewolucję seksualną i konflikty na tle rasowym. Nic dziwnego, że popularność sielankowych teen sitcomów takich jak Leave it to Beaver została przyćmiona przez podgatunek teen drama, które czerpie garściami z gatunku soap opery. Pomimo podejmowania trudnej problematyki społecznej, teen drama nie jest mniej eskapistyczna niż teen sitcom. Jest tak samo schematyczna, może przypominać Morfologię bajki Vladimira Proppa ponieważ zagrożenie/problem wkracza do świata przedstawionego, narusza status quo, zmusza bohatera do rytuału przejścia (dorastanie), pojedynku dobra ze złem/bohatera z przeciwnikiem, by na końcu przywrócić stan pierwotny ku dobru konserwatywnych wartości, najczęściej rodziny. Tak więc do idyllicznego domu na przedmieściach nagle wtargnęły wszystkie plagi współczesnego świata – narokotyki, broń i seks. Zwiastunem nowej tematyki było pojawienie się w 1972 roku After School Special, który jest bardziej kategorią programów niż konkretnym programem samym w sobie. Te poszkolne seriale (jakim był np. wspomniany wcześniej Degrassi) miały pewne elementy baśni, ponieważ spełniały funkcje współczesnych cautionary tales – ostrzegały np. przed piciem alkoholu, nastoletnią ciążą itd.:

Tendencyjność, moralizatorstwo, powtarzalność After School Special są parodiowane lecz stały się ważne dla pokolenia lat 80., ponadto bardzo często można było w nich zobaczyć przyszłe gwiazdy filmowe takie jak Michele Pfeiffer czy Rob Lowe. W latach 90. realistyczne, dydaktyczne seriale z działu After School Special zostały zastąpione przez fantastyczne, baśniowe (nawiązujące też do horroru) i genialnie zdystansowane do siebie współczesne cautionary tales czyli teen series takie jak Gęsia Skórka albo Czy boisz się ciemności (nadal jednak zdominowane przez ideologię konserwatywną):

Oprócz dużych problemów takich jak przemoc, narkotyki, śmiertelne choroby częstym tematem teen series staje się inność, wykluczenie bohatera, odrzucenie przez społeczność szkolną, samotność. By ukazać ten motyw, teen series często łączy dramę z sci-fi lub fantasy, co potwierdza analogię z Morfologią bajki Proppa. Bohaterowie takich teen baśni zostają obdarzeni supermocami i to za ich pomocą zgłębiają problem swojej odmienności. Przykładem może być Buffy the Vampire Slayer czy Roswell (1999-2002). Nabycie supermocy i wewnętrzna przemiana są metaforą dojrzewania, stanu przejściowego, niepokojącego dlatego też wiele seriali sprawia wrażenie jakby pokazywało nastolatków jako nie-do-końca-ludzi.

Teen drama uniezależniła się oczywiście od After School Special, najlepszym tego dowodem jest premiera Beverly Hills 90210 (1990-2000) który jest bezsprzecznie kamieniem milowym w rozwoju gatunku. Serial zaoferował parę głównych bohaterów, którzy dopiero co przeprowadzili się do Kalifornii i razem z widzami wchodzą w świat dość hermetycznego i snobistycznego West Beverly High. Są na początku intruzami tak jak widzowie, co wzmacnia to wrażenie szczerości bohaterów i realizmu. Zafascynowanie modą, stylem życia jak i wymiernie sensowne wplatanie problemów dorastania w fabułę serialu stanowiły o jego gigantycznym sukcesie.

 

Jednak serialem z lat 90., na który najbardziej chciałabym zwrócić uwagę jest My So-Called Life (1994-1995). Narracja przypomina bardziej poukładany strumień myślowy 15-letniej dziewczyny, która obserwuje realia w szkole i komentuje zmiany zachodzące wewnątrz i na zewnątrz. Fabuła może brzmieć banalnie ale realizm psychologiczny postaci, świadomość konwencji, nieudziecinnianie i niehiperbolizowanie problemów dorastania, przedstawienie homoseksualnych i biseksualnych bohaterów oraz postaci różnorodnych etnicznie sprawia, że My So-Called Life jest bezpretensjonalny i wyjątkowy. Zebrał pochwały krytyków i publiczności lecz nie wystarczyły one by był emitowany dłużej niż 1 sezon.

Ponadto na przykładzie tego serialu można wspomnieć o ważnym elemencie charakterystycznym gatunkowym. Teen series zazwyczaj zakłada komplementarność problemów świata nastolatków i dorosłych. W serialu obecne są swa wątki, chociaż nastoletni jest na pierwszym planie a rodzicielski na drugim. Jednak konflikty i perypetie, które mają miejsce w życiu publicznym i prywatnym nastolatów są uzupełnione i często przedstawiane analogiczne z tymi, z którymi stykają się dorośli w miejscu pracy czy w domu. Ta zależność sprawia, że więzy rodzinne są pod koniec odcinka czy sezonu wzmocnione i utwierdzone przez wspólnotę doświadczeń i wzajemną pomoc.

 

 

* Korean/japanese teen series:

Warto wspomnieć również kilka słów o prawdziwym wybuchu produkcji teen series na Dalekim Wschodzie, ponieważ często poruszają one kwestie, które nie są aż tak bardzo obecne w serialach amerykańskich i europejskich. Mianowicie bardzo częstym motywem jest przemieszanie płci, qui pro quo, przebieranie dziewczyny za chłopaka i odwrotnie. Zabieg qui pro quo nie musi być z założenia wywrotowy, nawet jest celem jest zaprowadzenie ładu w chaotycznym świecie przedstawionym. Jednak ważne jest to, że motywacja przebierania nie zawsze ma podłoże romansowe lecz bardziej odnosi się do honoru (np. Hanazakari no Kimitachi e) i znów wartości rodzinnych (może archetyp Fa Mulan tu działa).

 

Rankingi najbardziej kultowych seriali:

http://flavorwire.com/295303/10-teen-dramas-that-adults-will-also-love

http://www.teenvogue.com/entertainment/tv/2013-09/fall-tv-preview/?slide=7

http://www.ranker.com/list/teen-drama-tv-shows-and-series/reference

 

What happened to them?! czyli aktorzy teen series:

Nostalgiczność i utożsamienie się z bohaterem sprawia, że po kilku/kilkunastu latach zdarza nam się sentymentalnie powrócić do seriali czy filmów oglądanych w czasach nastoletnich. Pomimo, że bohaterowie pozostali tacy sami z uwagi na zatarcie różnicy między postacią fikcyjną a aktorem w teen series sprawdzamy jak potoczyły się losy dziecięcych gwiazd. Nie bez powodu podczas wyszukiwania masowo pojawiają się tytuły artykułów “What happened to them?” ponieważ czasem to czego się dowiadujemy nie odbiega daleko od tego, co zdarzyło się Baby Jane. Aktorzy teen series są postrzegan przez młodych widzów jako postaci jakby mitologiczne, z powodu swojej programowej archetypizacji ale dużego stopnia identyfikacji. Niestety bardzo często aktorzy teen series już nigdy nie mają szansy wyjść z liceum -> dobrym tego przykładem jest Jennie Garth, znana z roli Kelly w Beverly Hills 902010. Po 10 latach powróciła do remake’u serialu czyli 90210 (2008-2013), nie jest zbytnio znana z żadnych innych ról. Zamknięcie w liceum przypomina klątwę, którą rzucono na półboga (którym według Encyklopedii Telewizji jest bohater melodramatu telewizyjnego), który zawinił pychą. Zbyt górnolotnie, po prostu nie miał talentu lub wystarczającej charyzmy jako dorosły.

 


POPULAR

Żeby dowiedzieć się jak wśród wszystkich gatunków rozpoznać teen series najlepiej posłużyć się konkretnym przykładem i za jego pomocą zilustrować cechy tego gatunku.

Czym właściwie charakteryzuje się teen drama?

Wbrew pozorom dziś odpowiedź nie jest już taka prosta ponieważ coraz częściej jako teen drama klasyfikuje się filmy, które niekoniecznie spełniają kryteria tekstów o high school. Ale po kolei. Można powiedzieć, że na początku kariery tego gatunku seriale dla nastolatków koncentrowały cię na problemach młodych ludzi (najczęściej licealistów) w szkole i w domu. Właśnie w tych miejscach rozgrywała się największa część akcji. Poruszano w nich problemy takie jak pierwsza miłość, akceptacja odmienności, waga przyjaźni i związków międzyludzkich w życiu oraz inne rozterki emocjonalne. Z drugiej strony ważne były też wszelkiego rodzaju kłopoty rodzinne jak na przykład rozwody, czy ponowne wstępowanie rodzica w nowy związek. Oczywiście nie można pominąć też perypetii związanych z samą szkołą oraz późniejszym podejmowaniem decyzji dotyczących pójścia na studia.

Świat w teen drama pokazywany jest widzowi oczami nastolatka z nastawieniem na akceptację jego, niekoniecznie właściwego, punktu widzenia. Bohaterowie, których oczami ukazywany jest świat przedstawiony to najczęściej tak zwane postacie archetypiczne – idealne i generalne przykłady konkretnych, zazwyczaj mocno stereotypowych, osób. Wśród nich wyróżnić można: mięśniaka, popularną królową mody, nerda, cheerliderkę, wzorowego kujona, buntownika/outsidera i wiele innych “typowych” uczniów.

Charakterystyczne są również aktualne nawiązania do popkultury, w której zanurzeni są nastolatkowie. Realizuje się to poprzez oprawę muzyczną serialu, odniesienia do aktualnie obowiązującej mody, czy ukazanie zainteresowań bohaterów. Tak w intuicyjnym (nie tylko) skrócie wygląda typowy teen series.

W produkcji przeznaczonej dla młodego odbiorcy nie może zabraknąć również nuty (a czasami nadmiaru) dydaktyzmu. Prezentowana w teen series tematyka jest ubrana w historie mające pouczać i przestrzegać nastolatków przed popełnianiem błędów i krzywdzeniem innych.

Dla definiowania gatunku ważne są również praktyki odbiorcze. Działania fanów, intertekstualne gry i działania przemysłu filmowego również wpływają na formę serialu. Na temat intertekstualności oraz działań fanów tworzących teksty drugo- i trzeciorzędowe na tym blogu powiedziano już dużo, więc w tym miejscu polecamy zapoznanie się z wcześniejszymi wpisami.

Asy z klasy

W teen series, serialach skierowanych do nastolatków, wyróżnić można cechy, które mimo różnic fabularnych poszczególnych produkcji, powtarzają się i stanowią o charakterystyce gatunku. Pomijając już oczywisty fakt, że akcja takich seriali najczęściej ma miejsce w szkole średniej, znamienne wydają się być również typy bohaterów. W dzisiejszej notce przyjrzymy się bohaterom trochę już zapomnianego, niegdyś obecnego w ramówce telewizji Polsat, serialu Asy z klasy (1999-2000).

https://www.youtube.com/watch?v=WYlO88OTbko

Popularni

Bohaterowie seriali dla nastolatków często zestawieni są ze sobą na zasadzie kontrastu. Podobnie jest w przypadku uczniów Kennedy High. Popularność – temat, który wydaje się od zawsze spędzać sen z powiek amerykańskich nastolatków – w Asach z klasy urasta do rangi prawdziwego wyznacznika ludzkiej wartości, dzieląc uczniów na dwie, opozycyjne w stosunku do siebie grupy. Pierwsza z nich to osoby popularne, ustanawiające trendy dotyczące nie tylko ubioru, ale też angażowania się w konkretne działalności. Prestiż, jakim cieszy się ta grupa, świetnie obrazuje scena, w której Brooke i Nicole, niczym egzaminatorzy zasiadają za stołem i oceniają mniej atrakcyjne od nich i niepewne siebie dziewczyny, które marzą o byciu cheerleaderką. Obecny jest oczywiście motyw związku najpopularniejszej nastolatki z najpopularniejszym nastolatkiem – sztandarowy przykład idealnej szkolnej nastoletniej miłości i główny temat plotek.

asy1

Niewidzialni

Druga grupa to nastolatki, które nie są zapraszane na imprezy organizowane przez popularne osoby. Ba, często są nawet przez nie niezauważane,a o takim stanie rzeczy informuje nas wyeksploatowana już do granic możliwości scena, w której popularny nastolatek mówi nastolatkowi „niewidzialnemu”, że nie zdawał sobie sprawy, że od lat uczęszczają na te same zajęcia. To w tej grupie spotkać można dziewczynę zauroczoną w nauczycielu, chłopaka zakochanego bez wzajemności w najładniejszej dziewczynie w szkole, zapaloną obrończynię praw zwierząt i nastolatkę, której ze względu na dodatkowe kilogramy pozostaje tylko marzyć o byciu członkiem „szkolnej elity”.

Problemy

W Asach z klasy wspomniane wcześniej grupy z jednej strony ścierają się ze sobą, bo wyznawane przez ich członków wartości nie mogą się pogodzić, a różnice między grupami tylko zaogniają konflikt; z drugiej strony bywa, że łączy ich nić porozumienia, gdy okazuje się, że w gruncie rzeczy, niezależnie od grupy, do której się przynależy, nastolatków dotykają podobne bolączki. Problemy z rodzicami, niskie poczucie własnej wartości (czołowa „popularna” cierpi na zaburzenia odżywiania) i próba wyłamania się z narzuconej siłą roli. Pulchna Carmen próbuje być cheerleaderką z równym zapałem, co Josh – gwiazda sportu- chce zostać musicalowym śpiewakiem.

 asy2

 Dogłębniej z bohaterami serialu oraz ich perypetiami można się zapoznać tutaj lub tutaj 🙂

W związku z Asami z klasy, jak chyba w każdym przypadku serialu, który wzbudził zainteresowanie, pojawiły się działania fanów. Jako serial młodzieżowy pobudzał on do identyfikowania się i uczył oraz powodował coś w rodzaju tęsknoty za kultowym w życiu okresem, czego przykładem może być wpis znaleziony na blogu pewnej młodej dziewczyny.

Ciekawe, że przy okazji poszukiwań materiałów na temat Asów z klasy okazało się, że równie popularne jak nostalgiczne podejście do tego gatunku serialowego jest świadomie ironizujące podejście. Świadczy o tym strona, na której zdemaskowane zostały podstawowe wady tego gatunku, które są jednocześnie jego cechami konstytutywnymi. Oprócz tego można zobaczyć tam jak różnorodnym gatunkiem jest dziś teen drama (link).

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s