wszędobylska parodia

Parodia jest wszędzie

Za sprawą nośników kultury obecna jest w prasie, Internecie i telewizji. W telewizji i radiu często występuje jako stały element emitowanego programu (dobrym przykładem parodii w telewizji jest zdjęty już z ramówki TVN program „Szymon Majewski Show”, którego ostatnie minuty poświęcone były właśnie satyrycznemu przedstawieniu aktualności ze świata mediów i polityki, a efekt śmieszności wzmacniany był tu przez wykorzystanie wizerunków osób dobrze znanych widzom). Przykładem parodii w prasie jest Mad Magazine, satyryczny magazyn komiksowy, który na rynku zadebiutował w 1952 roku. Oprócz materiałów dotyczących szeroko pojętego świata rozrywki, w prześmiewczy sposób prezentuje sylwetki znanych osób i sprawy polityczne. Na stronie internetowej magazynu można znaleźć treści, które pełnymi garściami czerpią z zasobów kultury popularnej, m.in. spoofs (z ang. żart, parodia) dobrze znanych seriali, np. The Walking Dud, Glee-tarded. Fading Bad.

Bohaterowie Breaking Bad w Mad Magazine

Parodiować może każdy

To właśnie Internet ze względu na powszechność tego medium święci tryumfy w parodiowaniu. W przypadku Internetu duże znaczenie ma również anonimowość. Nie trzeba wyzbywać się swojej prywatności i rozpowszechniać prywatnych danych, bo praca użytkownika  może być doceniona, nawet jeśli nie jest mu przyporządkowane imię i nazwisko. Istnieją też osoby, dla których od możliwości pozostania anonimowym bardziej kusząca jest szansa na zbudowanie rozpoznawalnego wizerunku i zaistnienie w przestrzeni internetowej. Z pomocą jak zawsze przychodzi YOUTUBE.

Zawodowe parodiowanie

Parodii na YT długo szukać nie trzeba. Jak łatwo się domyślić wśród filmików prześmiewczych panuje całkowite wymieszanie parodiowanych treści, której towarzyszy różna jakość i zawartość merytoryczna. Obok całkowicie amatorskich, w których nieporadnie wykorzystuje się program Ivona, znaleźć można te aspirujące to bycia profesjonalnymi oraz te, które są profesjonalne w rzeczywistości. Do tych ostatnich należy stworzona w ramach kanału Screen Junkies seria Honest Trailers która wykorzystując głos Jona Bailey’a i znane z trailerów chwyty montażowe wyśmiewa dobrze znane produkcje.

kanał Screen Junkies http://www.youtube.com/user/screenjunkies

kadr z traileru Honest Trailers

Na gruncie polskim wyróżnić można m.in. parodię programu Uwaga o wdzięcznym tytule Powaga czy parodię od lat goszczącego w ramówce TVP2 programu Jeden z dziesięciu. W przypadku kanałów zajmujących się parodiowaniem coraz większe tryumfy święci Abstrachuje, które obecnie ma ponad milion subskrybentów, a parodię programu Masterchef w ich wykonaniu wyświetliło ponad milion osób.

MISTRZKUCHARZ

Ponad sześciominutowy filmik w humorystyczny sposób odwołuje się teleturnieju kulinarnego, którego Polska edycja swoją premierę miała we wrześniu 2012 roku. Wykorzystane tutaj strategie widoczne są w większości parodii na YT.

Jedną z najważniejszych cech dobrej parodii jest umiejętne posługiwanie się elementami oryginalnego programu. W przypadku MISTRZAKUCHARZA zauważyć można

1) odwołania do zawodników programu

– skonstruowano postać, która skupia w sobie najważniejsze cechy zawodników

-bohater jest everymanem, zarabia na życie produkując tapczany w Świebodzinie, a gotowaniem zajmuje się amatorsko

-podobnie jak zawodniczka oryginalnego programu, bohater filmiku ma problemy z uśmierceniem homara, a dramat tego wydarzenia wzmacniany jest przez przejmującą muzykę

-w prześmiewczy sposób potraktowano zapewnienia zawodników o tym, że trudno jest im się rozstać z konkurentami

2)odwołania do konkretnych osób (jury)

-Magdę Gessler i Michela Moran przedstawiono, uwydatniając ich najbardziej charakterystyczne cechy

– przez imitowanie sposobu mówienia Michela Morana, wskazano na błędy językowe francuskiego szefa kuchni („tajemnicza gramatyka”) i podkreślono fakt, że podpowiedzi kucharza często okazują się niezrozumiałe i mylne

-do przedstawienia Magdy Gessler posłużono się blond peruką oraz nawiązaniami do fizjonomii kobiety (posądzenia o żarłoczność „zjadła większość składników ze spiżarni”, „niezużycie całego smalcu ją bolało”, „przed podaniem zupy zawsze jej próbuję. Ze wszystkich talerzy”)

3)odwołania do konwencji programu

-zmaganie się z czasem

-przejmująca muzyka, którą ilustruje zmagania moralne przy przyrządzaniu homara i podkreśla napięcie, gdy jury próbuje gotowej potrawy (w oryginalnym programie ten rodzaj muzyki uwydatnia podobne wydarzenia)

-stosowanie wymyślnych składników („homar podany z sezamem z Biłograju, przyprawiony lawendą z Puszczy Kampinoskiej, o lekkim aromacie hibiskusu z Suwałk, a to wszystko podsmażone na smalcu z południowo-wschodniej Wenecji”)

4) wulgaryzmy

-używanie przekleństw dla wzmocnienia humorystycznego charakteru

Czy w dzisiejszej telewizji znaczenie ma tylko pastisz?

J. Fisk w swojej książce pisze, że „Obrazy nie są pozbawionymi znaczeń płaszczyznami, są raczej bankami danych, z których można tworzyć i przetwarzać znaczenia”. Można się kłócić, czy parodia tworzy nowe znaczenia, czy po prostu w innym świetle przedstawia to, co jest jawnie eksponowane w oryginale. Przetwarzając treści w określony sposób, parodia zrywa z dyscypliną, którą nakłada na oryginał poprawność polityczna, poprawność religijna, zasady dobrego smaku. Internet stwarza środowisko, w których każdy może być parodiującym i parodiowanym. Parodia nie może istnieć w próżni, zawsze musi odwoływać się do czegoś, humorystyczne odwołania i pastiszowy charakter budowany jest na rusztowaniu, którym jest telewizja i wszystko, co z nią związane (konkretne programy rozrywkowe i informacyjne, seriale, osobowości telewizyjne, bloki reklamowe). Pastisz wg Fiske’a jest „parodią bez wymiaru parodystycznego”. Pastisz naśladuje, ale nie po to, żeby wyśmiewać oryginał, ale po to, żeby przypominając oryginał, nadać mu znaczenie widowiskowe. Chociaż trudno jednoznacznie stwierdzić, że w dzisiejszej telewizji znaczenie ma tylko pastisz, to zapożyczanie konwencji programów rozrywkowych zza Oceanu i dopasowywanie ich do polskich realiów, wykorzystanie motywów amerykańskich produkcji i przełożenie ich na język polskich seriali i programów telewizyjnych czy czerpanie z kina gatunku i tworzenie filmów, które trudno ująć w jasno określone ramy gatunkowe wskazują na ogromną rolę pastiszu w dzisiejszej telewizji.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s